Over Mutsen en Poezen


In de lente werd het gevraagd. De moeder van een vriendin kwam er mee. Ze kent mij omdat haar dochter al menigmaal voor mijn lens heeft gestaan. Het meisje is zangeres in een aantal Haarlemse bandjes, heeft een stem die een zaal doet verstommen tijdens de soundcheck, en een uitstraling waar mijn camera dol op is. De moeder is haar grootste fan, en bij al haar optredens aanwezig.

Bij de Familie van de Beek kan je eigenlijk niet met één familielid bevriend zijn, je krijgt de hele familie er bij. Zo stond ik al de verjaardag van Opa Jo te fotograferen, en werd er al menig flesje wijn geledigd. Vandaar dat moeder Marjolein aan mij dacht.

Ik had het al langs zien komen op Facebook. Marjolein is journalist bij Vrouw, en was voor een artikel bij Patty Harpenau langs geweest. Patty had namelijk een muts gehaakt voor een cliënt die een kaal bolletje had na bestraling. Pruiken jeuken, en een zacht mutsje was zo veel fijner. Het idee voor een boek was geboren tijdens het interview en of ik een omslagfoto wilde maken.

'Waarom niet?' dacht ik. Mijn werk in de boekenwinkel. Kom maar op! Maar met twee dames die er lustig op los brainstormen neemt zo'n project monsterlijke proporties aan. Eén foto werd al

snel een boek vol foto's. Alle mutsen moesten gefotografeerd, er werden Bekende Nederlanders gecontacteerd die mutsen moesten ontwerpen en breien, en op de foto moesten. Of ik dat ook wilde doen.

In het boek beschrijven Marjolein en Patty hoe de respectievelijke huizen uitpuilen met bollen wol, halfvolle en lege flessen wijn en mutsen. Overal mutsen. Maar aangezien ik al die mutsen moest fotograferen lag mijn huisje er niet veel beter bij. Nou moet je weten dat mijn huisgenootje opruimdrang heeft. Ze is heel lief maar kan pas zitten als alles uit het zicht is. Geen slechte eigenschap voor een huisgenoot! Vijf boodschappentassen met mutsen, twee met bollen wol en één met enigszins lugubere mannequinhoofden staan behoorlijk in het zicht. Maar ze heeft zich er kranig doorheen geslagen. Op de eetkamertafel bouwde ik een provisorische productstudio.

Naast de tafel m'n studiolampen en op de bank lagen stapels mutsen die nog aan de beurt kwamen. De poes des huizes, Tante Pollewop, wist ook niet meer waar ze het zoeken moest met zoveel zachte plekjes om te slapen. Op een avond waar ik om half één 's nachts nog gehaakte manden aan het fotograferen was, vond ze het mooi geweest, en besloot dat het lekkerste plekje juist die mand was. Ze krulde zich heerlijk op, en keek me verstoord aan toen ik ook dat ging fotograferen.

Ook mijn andere huisgenoot moest er aan geloven. De Willem-Alexander muts moest op de foto. Marjolein had de muts gebreid met de Elfstedentocht in gedachten, en huisgenoot nummer twee is van Friese origine. Stiekem wilde hij helemaal niet op de foto, maar met de deadline in zicht, wist ik niet waar ik zo snel een ander gewillig model vandaan moest halen. Ik had nog een paar Noren op zolder, maat 37 en deze Friese reus zit daar toch zeker 10 maten boven. Maar als je ze om je nek hebt ziet niemand dat.

Ook het zangeresje moest aan de bak, muzikale muts, kerstmuts, de muts van Maxima, allemaal moesten ze op haar krullenbolletje op de foto. Geen idee was te gek voor haar. Kerstversiering om haar nek terwijl ze sneeuwvlokjes (papiersnippers) in de lens blies, lipstickafdruk op wijnglazen zetten, heel veel bellen blazen in de steeg voor een foto die we uiteindelijk toch niet leuk vonden. En iedere keer bleef ik veel te lang hangen en waren de lege flessen aan het eind van de avond niet in scene gezet.

Gisteren was dan eindelijk de lang verwachte boekpresentatie. Het is toch spannend, je levert tientallen foto’s aan bij de uitgever, maar je hebt geen idee wat het eindresultaat zal zijn. Mijn favorieten sneuvelen misschien in het proces.

Een jaar geleden besloot ik het er op te wagen, ik ging het gewoon proberen als fotograaf. Met lood in de schoenen ging ik bij m’n ouders langs. Ik had mijn baan opgezegd maar ik moest het thuis nog even zeggen. Mijn vader maakt zich altijd zorgen. Maar ondanks dat ze het heel spannend vonden, stonden ze beiden achter me. Nu ligt er een boek in de winkel met mijn foto’s. Ik wordt genoemd als fotograaf in de colofon, en moeders stond met tranen in de ogen bij de slijter te vertellen waarom ze drie flessen wijn kwam halen. Één voor Patty, één voor Marjolein, en één voor mij.

Ik ben ontzettend trots op het eindresultaat. Uiteraard staan er brei- en haakpatronen in. Maar de verhalen van beide dames maken het een echt boek! De opbrengsten gaan naar kleinschalige nazorgprojecten voor kankerpatiënten. Dus als je nog een mooi cadeautje voor Sinterklaas zoekt…


Er zijn nog geen tags.
Search By Tags
Archive
Featured Posts
Recent Posts
Follow Me
  • Facebook Basic Square
  • Instagram Social Icon
  • Instagram - Black Circle
  • Facebook - Black Circle

© Elspeth de Jong. Alle rechten voorbehouden.