Over vinden en meningen

Het vindbaar maken van je website als fotograaf is een aparte tak van sport. Zoekmachines houden van woorden, zoals houthakkers van ruitjes houden. Ik houd van plaatjes, zoals Schotten van ruitjes houden. Dat maakt het lastig. Ik wil dat de foto’s laten zien waar ik goed in ben en vertellen wat mijn stijl is, dus ik voel me onbegrepen door Google. In Facebookrelatiestatus; it’s complicated.

De hele reden dat er een blog op mijn website staat is zodat ik stiekem toch allemaal woorden kan gebruiken, in de hoop dat de zoekmachines er in trappen. En misschien heb ik toch wel wat te vertellen, je maakt best leuke dingen mee als fotograaf.

Toen ik net een maand of wat begonnen was had ik een Marktplaats advertentie aangemaakt. Ik was in Brugge met de verkering toen de eerst klant zich via die advertentie melde. Ze heette Wendy, en wilde wat foto’s laten maken. Mijn initiële blijdschap dat de advertentie werkte sloeg al snel om in verbazing toen bleek wat ze in gedachten had. Ze wilde graag spannende foto’s van haar vriend en haarzelf, in hun slaapkamer, naakt. Nu heb ik geen enkel probleem met Burlesque, ik vind het zelfs mooi. Wat spannend ondergoed en mooie belichting, geen enkel probleem. Maar naakt in je slaapkamer… en elk berichtje werd afgesloten met ‘hi hi xxxjes wen’ waardoor ik ook sterk twijfelde of het wel serieus was. Toen ze voorstelde via whatsapp foto’s uit te wisselen en vroeg hoe oud ik was, wist ik het helemaal niet meer. Ik heb haar netjes doorverwezen naar een bedrijf welke vaker Burlesque foto’s maakt. De laatste plek waar ik als fotograaf uitgenodigd wil worden is in je slaapkamer. Hoe ze op basis van mijn foto’s had besloten dat ik daar wel open voor stond is me een raadsel. (ik hoop niet dat dit er voor gaat zorgen dat ik hoog in de Burlesque fotografie zoekresultaten kom..)

En dat bleek niet de laatste keer te zijn, dit gesprek hieronder is van vorige week.

De verkering heeft marketing gestudeerd, en weet heel veel van Google Analytics, SEO en al die andere vage termen die mij niet boeien maar dat wel zouden moeten doen. Dus hij wil mij helpen. Het gemeenschappelijke doel is dat ik meer werk krijg, de manier waarop we dat voor elkaar willen krijgen is iets minder gemeenschappelijk.

Maar Analytics is stiekem verslavend. Zo had ik laatst een blog geschreven over ‘Een muts voor een muts’ welke best aardig bekeken is. Alleen bekeek men het blog, en verliet daarna de pagina. Dat zorgde voor een ‘bounce rate’ van 100%. Hierdoor was Google van mening dat de gevonden inhoud niet aan de verwachtingen voldeed, en schopte mijn pagina naar beneden in de zoekresultaten… het is ook nooit goed!

Ik ben grafisch ingesteld. Op het neurotische af. Op mijn telefoon staan de apps ingedeeld op kleur, ook mijn boeken staan niet op alfabet maar op kleur. Als vriendinnetjes verhuizen, moet ik daarna langskomen om dingen autistisch verantwoord in te richten. Tafels in rechte lijnen met ramen, kasten vol met snuisterijen die toch rust uitstralen. Als ik bij m’n moeder op visite ga, richt ik haar vensterbanken opnieuw in (groepjes van drie mam!)

Dus proberen we nu een gulden middenweg te vinden in de indeling van mijn website. Hoever wil ik gaan voor de vindbaarheid, zonder dat ik mijn site niet meer mooi vind. En doe me een lol, als je dit blog bekeken hebt, kijk nog even rond op m’n site, voor Google’s sake!!


Er zijn nog geen tags.
Search By Tags
Archive
Featured Posts
Recent Posts
Follow Me
  • Facebook Basic Square
  • Instagram Social Icon